Ηγεμονία made in USA

Ίσως έχουμε ανάγκη από παγκόσμιες αυτοκρατορίες – ίσως είναι η μοίρα του ανθρώπινου γένους. Η ιστορία καταδεικνύει ξεκάθαρα  πάντως ότι κάθε εποχή χαρακτηρίζεται από την κραταία κάθε-φορά υπερδύναμη, είτε είναι η αρχαία Αθήνα, η Ρώμη και τώρα πια η Ουάσινγκτον.

Τι συνέβαινε όμως με τις μεγάλες αυτοκρατορίες; Πως λειτουργούσαν αυτές και γιατί πετύχαιναν στο βάθος της ιστορίας;. Ποίος ήταν ο στρατηγικός τους σχεδιασμός; Απλά, τα έσοδα – οφέλη που είχαν από τους κατακτημένους τόπους, ήταν μεγαλύτερα από την αξία της κατάκτησης και της διοίκησής τους. Είναι ξεκάθαρο, ότι ο λόγος που η Ρώμη δεν επέκτεινε την αυτοκρατορία της προς τα ανατολικά και στη Γερμανία, δεν ήταν η στρατιωτική δυνατότητα των γερμανικών φυλών, αλλά ο υπολογισμός που έκαναν οι Ρωμαίοι, και που ήθελε το κόστος μιας τέτοιας απόπειρας να ξεπερνά την αξία των πόρων που θα κέρδιζαν.  Και απλά για αυτό το λόγο δεν το τόλμησαν ποτέ αυτό το εγχείρημα. Ένα ήταν το μεγάλο λάθος της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Απλά η εξάντληση του ανθρωπίνου δυναμικού και των πόρων σε εμφύλιες διαμάχες μεταξύ τους με σκοπό την εξουσία. Επίσης, η προσπάθεια για βρετανική αυτοκρατορία απέτυχε ουσιαστικά, επειδή απλά οι βρετανοί έχασαν, επίσης, πολύτιμους πόρους με το να πολεμάνε τους Γερμανούς σε δυο παγκόσμιους πολέμους.

Όπως ανέφερε σε άρθρο του ο Paul Craig Roberts (στο Foreign Policy Journal), στο βιβλίο του The Rule of Empires (2010), ο Timothy H. Parsons αντικαθιστά τον μύθο της εκπολιτιστικής αυτοκρατορίας, με την αλήθεια της εξορυκτικής αυτοκρατορίας. Έτσι, περιγράφει τις επιτυχίες των Ρωμαίων, του Χαλιφάτου, των Ισπανών στο Περού, του Ναπολέοντα στην Ιταλία, και των Βρετανών στην Ινδία και στην Κένυα όσον αφορά στην εξόρυξη πόρων. Μάλιστα, για να μειώσουν το κόστος της διακυβέρνησης της Κένυας, οι Βρετανοί εφηύραν την φυλετική ταυτότητα, και συνειδητοποίηση, «ανακαλύπτοντας» τοπικά έθιμα που λειτούργησαν προς όφελός τους. Είναι βέβαια σίγουρο ότι ο συγγραφέας δεν εξετάζει την αμερικανική αυτοκρατορία, αλλά στην εισαγωγή του αναρωτιέται αν πρόκειται όντως για αυτοκρατορία, αφού όπως λέει οι Αμερικανοί δεν φαίνεται να κερδίζουν οφέλη απ αυτήν.

Μετά από οκτώ χρόνια πολέμου και κατοχής του Ιράκ, το μόνο που κέρδισε η Ουάσιγκτον είναι κάποια τρισεκατομμύρια δολάρια επιπλέον χρέους, και καθόλου ιρακινό πετρέλαιο. Παράλληλα, μετά από μια δεκαετία, και πολλά τρισεκατομμύρια, πολεμώντας  στο Αφγανιστάν, τους Ταλιμπάν, το μόνο που έχει να επιδείξει η Αμερική είναι ένα μικρό μέρος του λαθρεμπορίου ναρκωτικών, που χρησιμεύει στη χρηματοδότηση των μυστικών αποστολών της CIA. Υπάρχει κάτι άλλο που κέρδισαν οι αμερικανοί; Πραγματικά όχι, παρά χιλιάδες νεκρούς και ανάπηρους, πνευματικά και σωματικά, φαντάρους. Τι συμβαίνει με το κόστος των πολέμων; Πραγματικά τεράστιο και σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνο για το χάλι της Αμερικανικής, αλλά και της παγκόσμιας οικονομίας. Το εθνικό χρέος διπλασιάστηκε και ο αμερικανικός λαός δεν έχει κερδίσει τίποτα. Απλά αρχίζει να χάνει προνόμια δεκαετιών σε μια προσπάθεια του Λευκού Οίκου να ξεπεράσει τα προβλήματα χρέους και να τιθασεύσει το ανεξέλεγκτο έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού.

Δημιουργείται λοιπόν ένα μεγάλο ερώτημα. Τι επιδιώκει η αμερικανική αυτοκρατορία; Γιατί όλα αυτά;

Η απάντηση είναι απλή. Η αυτοκρατορία των λίγων. Η αμερικανική αυτοκρατορία κερδίζει πόρους από τον αμερικανικό λαό, προς όφελος κάποιων μικρών ομάδων συμφερόντων που διοικούν τη χώρα. Είναι ξεκάθαρο ότι το βιομηχανικό-στρατιωτικό σύμπλεγμα, η Wall Street, οι μεγάλες γεωργικές επιχειρήσεις, και το λόμπι των Εβραίων, χρησιμοποιούν την κυβέρνηση για να παίρνουν πόρους και πλούτο από τον λαό, ώστε να εξυπηρετούνται τα συμφέροντά τους.

Όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά σε άρθρο του Paul Craig Roberts, την ίδια ώρα, το αμερικανικό Σύνταγμα χρησιμοποιείται προς όφελος ενός κράτους ασφαλείας, και τα εισοδήματα των πολιτών αλλάζουν κατεύθυνση, και καταλήγουν στις τσέπες του 1% του πληθυσμού. Αυτός είναι ο τρόπος λειτουργίας της αμερικανικής αυτοκρατορίας.

Η «νέα τύπου αυτοκρατορία» είναι διαφορετική από την παλιά. Ολοκληρώνεται χωρίς κατακτήσεις. Ο αμερικανικός στρατός δεν κατέκτησε το Ιράκ, και αναγκάστηκε να αποχωρήσει πολιτικά από την κυβέρνηση μαριονέτα που εγκατέστησε στη Βαγδάτη η Ουάσιγκτον. Παράλληλα, δεν κατάκτησε το Αφγανιστάν, ούτε υπήρξε νίκη, αφού μετά από μια δεκαετία πολέμου, ο αμερικανικός στρατός συνεχίζει να μην ελέγχει τη χώρα. Την ίδια ώρα όμως κάποιοι κέρδιζαν δις δολάρια, εις βάρος φυσικά του αμερικανικού λαού που βλέπει το δημόσιο χρέος να εκτοξεύεται.

Στη νέα αυτοκρατορία, η στρατιωτική νίκη δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ο πόλεμος. Από εκεί βγαίνουν τα κέρδη. Τεράστια ποσά από χρήματα των φορολογουμένων ρέουν προς την στρατιωτική βιομηχανία, ενώ η εξουσία πέρασε στα χέρια του υπουργείου Εσωτερικής Ασφάλειας.

Η αμερικανική αυτοκρατορία λειτουργεί, στερώντας πλούτο και ελευθερία από τους πολίτες των ΗΠΑ. Για αυτό και δεν πρόκειται να τερματιστούν οι πόλεμοι, και όταν τελειώνει ένας, αμέσως αρχίζει άλλος (βλέπε πιθανόν Συρία τώρα ή ακόμη και Ιράν).

Μεγάλοι αριθμοί Μουσουλμάνων έχουν βομβαρδιστεί και δολοφονηθεί, με τις οικονομίες και τις υποδομές των χωρών τους να έχουν καταστραφεί. Όχι όμως για να εξαχθούν κέρδη από αυτό.

Είναι λοιπόν ξεκάθαρο ότι στην αμερικανική αυτοκρατορία, τα κέρδη πηγάζουν από τους πολίτες της Αμερικής, που στερούνται τον πλούτο και την ελευθερία τους, ενώ την ίδια ώρα σε μια προπαγάνδα των αμερικανικών ΜΜΕ, ακούνε για την κρίση και τη συνεχή αύξηση του χρέους, το οποίο, προς όφελος δήθεν των ιδίων πρέπει να ελεγχθεί. Οι πολίτες (και όχι μόνο των ΗΠΑ) απλά θυσιάζουν τις ζωές τους στον βωμό αυτής της αυτοκρατορίας. Την αυτοκρατορία των ολίγων. Μια αυτοκρατορία που τείνει σε μια παγκόσμια αυτοκρατορία, εις βάρος όλων των λαών.

Πηγή: banknews.gr